lignor
lignor, to fetch wood, collect wood
lignor, ātus, 1, v. dep. [lignum],
- to fetch or procure wood, to collect wood: num lignatum mittimur? Plaut. Capt. 3, 4, 125 (657) (dub.; cf. Brix ad loc.): lignandi atque aquandi potestas, Caes. B. C. 3, 15: lignandi pabulandique causā progredi, id. ib. 3, 76, 2: lignatum ire, Liv. 40, 25, 4: procul a castris lignatum pabulatumque progressi, id. 25, 34, 4.
līgnor, ātus sum, ārī (lignum), Holz holen, Auct. b. Hisp. 27, 1: verb. lignari pabularique, Caes. b. c. 3, 76, 2, pabulari aut lignari, Auct. b. Afr. 31, 1: lignatum ire, Cato origg. 2. fr. 30. Liv. 10, 25, 6: neque lignandi atque aquandi potestas fiebat, Caes. b. c. 3, 15, 2. – ➳ num lignatum mittimur? wir sollen doch nicht etwa holzen gehen? (im Doppelsinn, weil die lora ebenso zum Zusammenbinden des Holzes wie zur Züchtigung dienen konnten), Plaut. capt. 658.
lignor, (13) ātus sum, ārī (lignum), intr., faire du bois, aller à la provision de bois : Cæs. C. 3, 15, 2 ; 3, 76, 3 || lignatum ire Cato Orig. 2, 30 ; Liv. 10, 25, 6 ; 40, 25, 4 ; Pl. Capt. 658 [jeu de mots sur lora destinés à lier les fagots ou à châtier].
līgnor ātus, ārī, dep.
- lignum, to fetch wood, collect wood: lignandi causā progredi, Cs.—Supin. acc.: lignatum pabulatumque progressi, L.