locutor
lŏcūtor (lŏquūtor), ōris, m. [loquor], one who speaks, a speaker (post-class.).
- I In gen.: rudis locutor exotici sermonis, Ap. Met. 1, 1, 15.—
- II In partic., a talker, prater, babbler: leves et futiles et importuni locutores, Gell. 1, 15, 1.
locūtor, ōris, m. (loquor), der Sprecher, sermonis exotici, Apul. met. 1, 1. – Insbes., a) der Meister der Rede, ut locutor nobilis ait, Augustin. de civ. dei 14, 5. p. 12, 30 D.2: locutor egregius, Augustin. in psalm. 118. serm. 29. § 3. – b) der Schwätzer, Gell. 1, 15, 1.
contionator i. ~or.motere velmaþelere
non sis verbosus, nec verborum repetitor, / non percunctator, non improbus esto locutor
si constet proprie domine mechata libido, / mutescas; domino super hoc non esto locutor
misit rex plebeis, ut ante recessum eorum de ~oribus parliamenti convenirent ‥; die ergo Martis sequente dominus J. B.‥ per plebeios ~or parliamenti conspectui regis presentatur
loquutor(v.
lŏcūtŏr ou loquūtŏr, ōris, m. , celui qui parle : Aug. Civ. 14, 5 ; Apul. M. 1, 1 || grand parleur : Gell. 1, 15, 1.