About

Menu

macarius

macarius [ML < μακάριος] , blessed (in quot., of God or saint). b (as sb. m.) blessed person, saint. a786 macharius polaris aulae pantocrator (Wicbert) Ep. Bonif. 138; ? 925 (1304) transcriptum cujusdam carte regis Adelstani ‥ in quo inveniebatur quod ‘‥ tradidit ‥ monasterium ‥, ubi gleba sancti somatis macharii martyris Oswaldi pausat ‥’ (Ch. Athelstani, CoramR 178 m. 53) SelCKB III 141; ~ii missatica Swithuni Lantfr. Swith. 1.  b conamina falsa / machario [gl.: beato] nullas quibant inferre ruinas Frith. 653; macharii penetrant rutilantia dindima Petri Ib. 1137.

Saved

Recent