marcesco
marcesco, to become weak, grow feeble, pine away, waste, languish
marcesco, ĕre, v. inch. n. [marceo], to wither, pine away, droop, decay (not in Cic. or Caes.).
- I Lit.: fagus et cerrus celeriter marcescunt, Plin. 16, 40, 79, § 218: quae spectatissime florent, celerrime marcescunt, id. 21, 1, 1, § 2: calamus, Vulg. Isa. 19, 6.—
- II Transf., to become weak, feeble, powerless, to pine or waste away, languish: marcescens celerius nominis sui flore, fading, Plin. 37, 9, 41, § 125: alia genera pecorum morbo et languoribus marcescunt, Col. 7, 7, 1: senio vires, Plin. 22, 22, 38, § 81: vino, Ov. P. 1, 5, 45: equitem marcescere desidia, Liv. 28, 35, 3: marcescere otii situ, id. 33, 45, 7: otio, id. 35, 35, 9: otia per somnos, Ov. P. 2, 9, 61: dives, Vulg. Jac. 1, 11.
marcēsco, cuī, ere (Inchoat. zu marceo), I) welk werden, verwelken, Vitr. u. Plin. – II) übtr., matt-, kraftlos werden, erschlaffen, verdumpfen, morbo et languoribus, Colum.: vino, Ov.: otii situ, otio, desidiā, Liv. (s. Weißenb. Liv. 33, 45, 7): senio, v. den Kräften, Plin. – ➳ Perf. marcuī bei Vulg. Ezech. 19, 12. Augustin. conf. 13, 26.
marcēscō, ĕre, intr., ¶ 1 se flétrir, se faner : Plin. 16, 218 ; 21, 2 ¶ 2 sʼaffaiblir, languir : Plin. 37, 125 ; Col. Rust. 7, 7, 1 || sʼengourdir, sʼalourdir : marcescere desidia Liv. 28, 35, 3, sʼengourdir dans lʼinaction ; otii situ Liv. 33, 45, 7, sʼenrouiller dans lʼinaction ; Ov. P. 1, 5, 45.
➳ pf. marcui Aug. Conf. 13, 26.
- 1. zwak, krachteloos worden, verslappen;
- 2. (postklass.) verwelken.
marcesco , is, cere. n. 3.
卸葉。朽爛。— otio 閒懶。Marcescens stomachus 壤之脾胃。
Suggest a Translation
See an image
卸葉。朽爛。— otio 閒懶。Marcescens stomachus 壤之脾胃。
Suggest a Translation
See an image
marcēscō —, —, ere, inch.
- marceo, to become weak, grow feeble, pine away, waste, languish: vino, O.: desidiā, L.: oti situ, L.