meliusculus
meliusculus, somewhat better, rather better
mĕlĭuscŭlus, a, um, adj. dim. [melius], somewhat better, rather better (anteclass. and post-Aug.).—Of a convalescent: qui meliusculus esse coepit, Cels. 3, 22; Ter. Hec. 354.—Of things: si eris verax, ex tuis rebus feceris meliusculas, Plaut. Capt. 5, 2, 15 (968); cf. v. 6: apes coloris meliusculi, Col. 9, 3, 2: facies, Sen. Ben. 1, 3: spes, rather more, Varr. ap. Non. 394, 10.— In neutr. sing.: meliusculum est monere, Plaut. Curc. 4, 2, 3 (489).—Adv.: mĕlĭuscŭlē.
- I Rather better, pretty well (class.): cum meliuscule tibi esset, when you were somewhat better (of a convalescent), * Cic. Fam. 16, 5, 1: jam valere, Fronto, Ep. ad M. Caes. 4, 12 Mai.—
- II Rather more, somewhat more: meliuscule quam satis fuerit, biberis, Plaut. Most. 4, 2, 51 (935).
meliusculus, a, um (Demin. v. Compar. melior), etwas besser, a) v. Lebl.: spes, Varro sat. Men. 153: facies, Sen. de ben. 1, 3, 9: color, Colum. 9, 3, 2: ex tuis rebus feceris meliusculas, Plaut. capt. 968 (Schöll in Klammern): meliusculum est monere, Plaut. Cure. 489. – b) v. leb. Wesen: apes obiter et vernaculae quae sunt, meliusculae a Graeculis fient, Petron. 38, 3. – v. Genesenden, m. esse, sich etwas (ein wenig) besser befinden, Ter. Hec. 354. Cels. 3, 22 extr.
~a, feminum [sic ] genus diminutive
mĕlĭuscŭlus, (14) a, um, dim. de melior, un peu meilleur, qui est un peu mieux : Pl. Capt. 968 ; Varro Men. 153 ; Sen. Ben. 1, 3, 9 || meliusculum est inf. Pl. Curc. 489, il vaut un peu mieux de || un peu mieux portant : Ter. Hec. 354.
meliusculus
adj.
dim.
- melius, somewhat better, rather better, T.