contentissima
contentus2, content, satisfied, pleased
Morpho's Latin capability is still in its infancy, and this version is just a placeholder. Many of the entries in the wordwheel may not have parse information or link to a incorrect or nonexistent lemma in Logeion. If you would like a second opinion on our parse, we recommend Whitaker's Words.
Parsed as:
neuter accusative plural superlative (cp contineo)
feminine nominative singular superlative (cp contineo)
feminine ablative singular superlative (cp contineo)
feminine vocative singular superlative (cp contineo)
neuter nominative plural superlative (cp contineo)
neuter vocative plural superlative (cp contineo) of
contentus2
-
…mea diligentia circumclusum commovere te contra rem publicam non potuisse, cum tu discessu ceterorum nostra tamen qui remansissemus caede contentum te esse dicebas quid cum te Praeneste Kalendis ipsis Novembribus occupaturum nocturno impetu esse confideres, sensistin illam coloniam meo…
Cicero, in Catilinam
-
…erit dubitabile verum. Nocte gravem somno necopina perdere morte me parat haec illi placet experientia veri. Nec contentus eo est missi de gente Molossa obsidis unius iugulum mucrone resolvit, atque ita semineces partim ferventibus artus mollit aquis…
Ovid, Metamorphoses
-
…, ungulaque in quinos dilapsa absumitur ungues de bove nil superest formae nisi candor in illa. Officioque pedum nymphe contenta duorum erigitur metuitque loqui, ne more iuvencae mugiat, et timide verba intermissa retemptat. Nunc dea linigera colitur…
Ovid, Metamorphoses
-
…hosti, qui modo pestifero tot iugera ventre prementem stravimus innumeris tumidum Pythona sagittis. Tu face nescio quos esto contentus amores inritare tua, nec laudes adsere nostras. Filius huic Veneris figat tuus omnia, Phoebe, te meus…
Ovid, Metamorphoses
-
…alimentaque nubibus adfert. Sternuntur segetes et deplorata coloni vota iacent, longique perit labor inritus anni. Nec caelo contenta suo est Iovis ira, sed illum caeruleus frater iuvat auxiliaribus undis. Convocat hic amnes. Qui postquam tecta…
Ovid, Metamorphoses