myrtetum
myrtētum (murtētum), i, n. (collat. form, myrtēta, ae, f., Plaut. Fragm. ap. Prisc. p. 625 P.) [myrtus],
- a place full of myrtles, a myrtle-grove: quasi pineis murteta item ego vos virgis circumvinciam, Plaut. Rud. 3, 4, 27 (732): collis vestitus oleastro ac murtetis, Sall. J. 48, 3: litora myrtetis laetissima, Verg. G. 2, 112.—In the neighborhood of Baiae there was such a myrtle-grove, where a warm, sudorific vapor rose from the earth, Cels. 2, 17; cf. id. 3, 21; Hor. Ep. 1, 15, 5.
myrtētum, ī, n., s. murtētum.
squalidus hirsutus peteret myrteta luporum
~eta, ubi multae sunt mirtae
mirteta,wirgræfen ‥ †myrtea [l myrteta ]denu
mirtetum, locus ubi mirtus crescit
hujusmodi visionem revelavit Dominus Zacharie et fuit visio ymaginaria congruens temporibus illis, juxta quod exposuit Zacharie angelus latens inter frutecta vel mirteta
secundum Indos oritur in hac facie puella virgo habens super se linteum laneum, et vestimenta vetera in manu illius, et manus illius suspense, et ipsa est erecta in medio mirceti, volens venire ad mansiones patrum suorum, atque amicorum petere vestimenta et ornamenta
hoote bathe , murtetum
myrtētum (14) (mur-), ī, n. , lieu planté de myrtes ; [employé avec le sens de myrtus ] : Pl. Rud. 732 ; Sall. J. 48, 3 ; Virg. G. 2, 112.
myrtētum, i, n.: mirteto, boschetto di mirti.