neotericus
nĕōtĕrĭcus, a, um, adj., = νεωτερικός.
- New, modern (post-class.): scriptor, Claud. Mamert. de Stat. Anim. 1, 3.—
- II Subst.: nĕōtĕrĭci, ōrum, m., modern writers, Aur. Vict. de Orig. Gent. Rom. init. —Hence, adv.: nĕōtĕrĭcē, after a modern fashion: dicere, Ascon. ap. Cic. Div. in Caecil. 4 fin.
neōtericus, a, um (νεωτερικός), neu, I) adi.: scriptor, Claud. Mam. de statu anim. 1, 3: versus est magis neotericus, Serv. Verg. Aen. 8, 731: neotericum erat ›flavos‹, Prob. b. Serv. Verg. Aen. 12, 605. – II) subst., neōtericī, ōrum, m., die Neueren (= die neueren Schriftsteller), Aur. Vict. de orig. gent. Rom. init. Hieron. in epist. ad Galat. 3, 5 (tom. 7. p. 508 Vall.). Pompeii comment. 232, 35 K. Serv. Verg. Aen. 6, 187 u. 320; 8.
in rudibus et neutericis catholicae fidei sectatoribus
neotricis, nova fide
quicquid neutericis confinxit apocripha biblis / cassetur priscis legatio, censeo, dictis
hic, quem nobis ~i Papistae tradunt, modus inquirendi
neutricis, novis
neutericis,þæm niwum
~us, novicius
prebita est ~is erroris occasio
nĕōtĕrĭcus, a, um (νεωτερικός), récent, moderne : Mamert. An. 1, 3 || pl., les modernes : Ps. Aur. Vict. Orig. præf.