oestrus
oestrus, a gad-fly, horse-fly, breese
oestrus, i, m., = οἶστρος.
- Lit., a gad-fly, horse-fly, breese (pure Lat. asilus): volitans, cui nomen asilo Romanum est, oestrum Graii vertere vocantes, Verg. G. 3, 148: nascuntur in extremis favis apes grandiores, quae ceteras fugant: oestrus vocatur hoc malum, Plin. 11, 16, 16, § 47.—
- II Transf., frenzy of a prophet or poet, inspiration, enthusiasm (in post-Aug. poets), Stat. Th. 1, 32; Nemes. Cyneg. 3; Juv. 4, 123; cf.: oestrum furor Graeco vocabulo, Paul. ex Fest. p. 195 Müll.
oestrus, ī, m. (οἶστρος), I) die Roßbremse, Bräme, Verg. u. Plin. – II) meton.: a) die weissagerische oder poetische Raserei, Begeisterung, der Enthusiasmus, Stat. u.a. – b) die Raserei der Sinnlichkeit, libidinis, Hieron. epist. 97, 11. – ➳ Nbf. Plur. oestra, Orest. tr. 593 u. Sing. oestrum furor Graeco vocabulo, Paul. ex Fest. 195, 3.
œstrus, (14) ī, m. (οἶστρος), taon [= asilus ] : Virg. G. 3, 148 ; Plin. 11, 47 || [fig.] délire prophétique, [ou] poétique : Stat. Th. 1, 32 ; Juv. 4, 123 || n. , P. Fest. 195.
- 1. paardenvlieg, horzel;
- 2. (metaf.) razernij, geestdrift.
oestrus ī, m
- , οἶστρος, a gad-fly, horse-fly, breese, V.—Frenzy, inspiration, enthusiasm, Iu.
Oestrus
(οἶστρος). A gad-fly; especially the one that tormented Io. See Io.