oggannio
oggannĭo (obg-), īvi or ĭi, ītum, 4, v. n. [ob-gannio],
- to yelp, snarl, or growl at (ante- and post-class.): ogganniunt, Enn. ap. Non. 147, 11: quin centies eadem imperem atque ogganniam, Plaut. As. 2, 4, 16 (422): habet haec se quod, dum vivat, usque ad aurem ogganiat, Ter. Phorm. 1030: aliquid in aurem alicujus, Ap. Met. 2, 2, 13.
oggannio (obgannio), īvī u. iī, ītum, īre, hin- od. vorbelfern, hin- od. vorschwatzen, centiens eadem imperare atque oggannire, Plaut. asin. 422: alci alqd usque (immerfort) ad aurem, Ter. Phorm. 1030: u. so alqd in aurem mulieris, flüstern, zischeln, Apul. met. 2, 2.
oggannĭō (16) (obg-), īvī ou ĭī, ītum, īre, ¶ 1 intr., assommer de bavardages : Enn. d. Non. 147, 11 ¶ 2 tr., ressasser, rebattre : Pl. As. 422 ; Ter. Phorm. 1030 ; Apul. M. 2, 2.
ogganniō see obgannio.