ortivus
ortīvus, a, um, adj. [2. ortus],
- of or belonging to rising, rising (post-class.), Ap. Met. 3, 28, 6; cardo, the eastern quarter of the heavens, Manil. 3, 188.
ortīvus, a, um (ortus), aufgehend, sol, Apul. met. 3, 28: cardo, der Teil des Himmels gegen Morgen, Manil. 3, 189.
ortīvus, a, um (ortus), qui a rapport à la naissance, dʼhoroscope : Manil. 3, 189 || naissant, levant [en parl. du soleil] : Apul. M. 3, 28.
Si vero iverit in aliquam petiam terræ non seminatam, prativam, vineatam, brolivam nec Ortivam, etc.Charta admort. ann. 1412. in Reg. 166. Chartoph. reg. ch. 272 :
Item Blanche tient une terre contenant sept meyterées de terre, desquelles les cinq sont Ortives sans nulle decime.Vide supra Hortivus.