peditatus
peditatus, foot-soldiers, foot, infantry
pĕdĭtātus, ūs, m. [pedes],
- foot-soldiers, foot, infantry (opp. equitatus, cavalry): aliquem peditatu, equitatu, copiis instruere, Cic. Phil. 5, 2, 6: equitatum peditatumque cogere, Caes. B. G. 5, 3.—In plur.: peditatibus et equitatibus celeriter iter faciens, Auct. B. Hisp. 37.
1. peditātus, ūs, m. (pedes, ditis), das Fußvolk, die Infanterie (Ggstz. equitatus), Caes. u.a.
2. peditātus, a, um (pedes), aus Fußvolk bestehend, cohors, Hyg. de castr. munit. § 19. Corp. inscr. Lat. 13, 7705.
horrendum Assyriorum principem, qui innumeris manipulorum milibus equitatu et ~u [gl.: ] gloriantibus orbem ‥ terruithere ;fotgangendum here
in prima acie collocatur ~us; his proximus est equitatus; hos vero sequuntur satellites, qui a forma mitre episcopalis episcopi nominantur
1 pĕdĭtātŭs, (12) ūs, m. , infanterie : Cic. ; Cæs. || pl., B. Hisp. 37.
2 pĕdĭtātus, a, um (pedes), composé dʼinfanterie, dʼinfanterie : Hyg. Grom. Mun. castr. 19 ; CIL 16, 123, 1, 9.
Propagatio filiorum ac nepotum. Gloss. vetus MS. Sangerm. num. 501.
Compeditus, compeditatus, Prov. Enferrat, in Glossar. Provinc. Lat. ex Cod. reg. 7657.
peditātus ūs, m
- pedes, foot-soldiers, foot, infantry: civem peditatu instruere: peditatum cogere, Cs.