peiero
peiero, to swear falsely, perjure oneself
Could not find peierassem in Logeion dictionaries.
peierassem Verb: pluperfect active subjunctive 1st singular of peiero
pējĕro, or, in the orig. form, perjūro (Vulg. Lev. 19, 12; id. Matt. 5, 33), and per-jĕro (Plaut. Trin. 1, 1, 9 (31); id. Truc. 1, 1, 9 (30)), āvi, ātum, 1, v. n. [per-iuro], to swear falsely, to forswear or perjure one's self.
- I Lit.: non enim falsum jurare pejerare (al. perjurare) est, sed quod ex animi tui sententiā juraris, sicut verbis concipitur more nostro, id non facere perjurium est, Cic. Off. 3, 29, 108; cf.: illum verbis conceptis pejerasse, id. Clu. 48, 134; Plaut. As. 3, 2, 16 (560); Quint. 5, 11, 13: 5, 6, 2; Cic. Rosc. Com. 16, 46: qui facile ac palam mentitur, pejerabit, Quint. 5, 10, 87: de aliquā re, Mart. 7, 20, 6: hic putat esse deos, et pejerat, Juv. 13, 91: per consulatum pejerat Vatinius, by the consulship, Cat. 52, 3.—With acc.: Stygias qui pejerat undas, by the waters of the Styx, Luc. 6, 749; cf.: alii in ipso Capitolio fallunt ac fulminantem perjurant Jovem, Plin. 2, 7, 5, § 21 Sillig N. cr.—Poet.: bel. lum pejerans, oath-breaking, treaty-breaking war, Stat. S. 4, 3, 4.—
- β Poet. in part. perf. pass.: jus pejeratum, a false oath (analog. to jus jurandum), Hor. C. 2, 8, 1: et perjuratos in mea damna deos, offended by perjury, Ov. Am. 3, 11, 22.—
- II Transf., in gen., to lie (Plautin.): perge: optime hercle perjuras, Plaut. Poen. 2, 34 (482): da pignus, ni nune perjures, id. ib. 5, 4, 72 (1245); id. Merc. 3, 1, 42 (540).
pēiero u. periero u. urspr. Form per-iūro, āvī, ātum, āre, falsch schwören, meineidig sein, zuw. auch (bei Plaut.) übh. falsch aussagen, lügen, α) Form peiero, Cic. u.a.: conceptis verbis, einen förmlichen Meineid schwören, Plaut., Cic. u.a.: aperte, Sen.: optime, lügen, Plaut.: de turdo, Mart.: mit bl. Acc., fulminantem Iovem, Plin.: undas Stygias, Lucan.: mit folg. Acc. u. Infin., Prop. u. Suet. – Partiz. Perf. peieratus = durch Meineid verletzt, ius, falscher Eid, Hor. carm. 2, 8, 1. – β) Form periero, Plaut. truc. 30. Catull. 52, 3. Salv. de gub. dei 4, 16. § 76 u. 77. – γ) Form periuro, non enim falsum iurare ›periurare‹ est, sed quod ›ex animi tui sententia iuraris‹, Cic. de off. 3, 108: außerdem Plaut. asin. 322. Hor. sat. 2, 3, 127. Vulg. Levit. 19, 12; prov. 30, 9; Matth. 5, 33. – Partiz. Perf. periuratus = durch Meineid verletzt, di, Ov. am. 3, 11, 22. – δ) Form peiuro, Hor. sat. 2, 3, 127 Holder u. Fritzsche. Itala Matth. 5, 33.
See: pejerare
- 1. meineed plegen, vals zweren;
- 2. (Plaut.) alg. liegen; II. tr. (poët.) door meineed kwetsen, beledigen [deos]; ➤ ius peieratum meineed.
pēierō, perierō, or periūrō āvī, ātus, āre
- per+iuro, to swear falsely, perjure oneself: verbis conceptis: quā re periuras?H.: Hic putat esse deos, et peierat, Iu.: ius peieratum, a false oath, H.: periurati dii, offended by perjury, O.