pico
pĭco, āvi, ātum, 1, v. a. [pix], to bedaub with pitch, to pitch, to tar.
- I Lit.: dolia picata, lacus, vinarius picatus, Cato R. R. 25 sq.: dolia, Suet. Claud. 16: parietes, Plin. 36, 22, 48, § 166; 11, 7, 6, § 16.—
- II Transf., to season with pitch: vinum, Col. 12, 23.— Hence, pĭcātus, a, um, P. a., pitchy: vinum picatum, wine that has naturally a pitchy taste, Plin. 23, 1, 24, § 47; 14, 2, 4, § 26; Mart. 13, 107.
pico, āvī, ātum, āre (pix), I) mit Pech bechmieren, verpichen, teeren, interiores partes (tegularum) curiosius, Vitr.: dolia bene, Suet.: parietes, Plin.: picata dolia, Cato u. Colum.: cadus picatus, Ps. Verg. – II) mit Pech anmachen, -würzen, vinum picatum, mit Pech schmackhafter gemachter, Colum., oder von Natur nach Pech schmeckender, Mart.
See: picare
See: picere
pĭcō, (12) āvī, ātum, āre (pix), tr., poisser, enduire de poix, boucher avec de la poix : Cato Agr. 25 ; Suet. Claud. 16 ; v. picatus 1.
Picones et palas et expletam et alia aptamenta inde asportaverant.