pnigeus
pnīgeus (dissyl.), ei, m., = πνιγεύς,
- a cover or damper, which keeps down the rising air in the hydraulic organ, Vitr. 10, 13.
pnīge͡us, eos, m. (πνιγεύς), der Dämpfer, ein Werkzeug od. Deckel, der bei der Wasserorgel die aufsteigende Luft durch das Darüberdecken dämpft, Vitr. 10, 8, 3.
pnĭgeūs, ĕos, m. (πνιγεύς), étouffoir [dʼorgue hydraulique] : Vitr. Arch. 10, 8, 3.