porcinus
porcīnus, a, um, adj. [porcus].
- Lit., of a hog, hog's, swine's: polimenta, Plaut. Men. 1, 3, 28 (209): vox, Sen. Ira 2, 12: numen, Petr. Frag. 35 [not found]: caro, porcina, Vulg. 2 Macc. 6, 18.—
- B Subst.: porcīna, ae, f. (sc. caro), swine's flesh, pork, Plaut. Capt. 4, 2, 69 (849); Cael. Aur. Acut. 1, 11, 95.—
- II Transf., in milit. lang.: porcinum caput, a swine's head, a wedge-shaped order of battle, Veg. Mil. 3, 19 fin.
porcīnus, a, um (porcus, s. Prisc. 2, 59), von Schweinen, Schweine-, I) eig.: offa, Plaut.: vox, Sen.: caro, Lampr. u. Cael. Aur.: iecur, Apic.: crura, Schweinsknöchelchen (als Speise), Cael. Aur.: cerebrum, Cael. Aur.: spatula, Apic.: cauda, Fulg.: porcinum nurnen adorare, das Schwein als Gottheit, Petron. fr. 37, 1 B. – subst., porcīna, ae, f. (sc. caro), Schweinefleisch, Plaut. aul. 375; capt. 849. Valerian. imp. bei Vopisc. Aurel. 9, 6 u. Prob. 4, 6. Cael. Aur. de morb. acut. 1, 11, 95. Augustin. c. Faust. 16, 30 extr.: subst. porcīnum, ī, n. (sc. os), der Schweinsknochen, quemadmodum illi Cyclops pollicem porcino extorsit, mit einem Sch. verrenkte, Petron. 48, 7. – II) übtr., porc. caput, der Schweinskopf, eine keilförmige Schlachtordnung (cuneus), Veget. mil. 3, 19.
~o jecore mero injecto
Marsyas enim stultus interpretatur, qui solus in arte musica tibiam preponere voluit cithare; unde et cum ~a merito pingitur cauda
in j coreo ~o empto ad panell’
quia carnem ~am comedere nolebant
caro autem ~a licet sit frigida et humida, inde gravis est ad digerendum
promisi tibi carnem in genere, solvendo carnem ~am dedi tibi carnem, ergo quod promisi
Sarraceni abstinent a vino et carnibus †porcivis [l. porcinis ]
in qua quidem olla bullivit una pecia salse carnis ~e cum farina avene in eadem olla
caro ~a,swyneflesche
totum ‥ monasterium et singulas ejusdem officinas ‥ unacum granariis, molendinis, ustrinis, ~is, horreis ‥ redintegravit
sunt et pisces quidam de tali genere quibus marina minime sffiucit profunditas, nisi in fundum maris ~is naribus transpenetrare contendant
~us [gl.: sc. ut porcorum, ] paganorum strepitusswynen
porcīnus, (16) a, um (porcus), de porc : Pl. Men. 211 ; Sen. Ira 2, 12, 5 ; porcinum caput Veg. Mil. 3, 19, tête de porc, sorte dʼordre de bataille.
, in Charta ann. 1509. ex Schedis Præs.Porcinum animal
Bestes porcines, in Lit. remiss. ann. 1415. ex Reg. 168. Chartoph. reg. ch. 367.
Porchines, in Ch. Ren. Alencon. ann. 1480. ex Tabul. Cartus. B. M. de Parco.
Pourchelines, in Lit. remiss. ann. 1390. ex Reg. 140. col. 112.
Friscingus. Vide Victima.