reconvenire

reconvenire [CL re-+convenire] 1 to reassemble, reconvene. 1449 ab invicem discedant illic in crastino ad mane hora septima ~turi Cap. Aug. 118. 2 (leg.) to resummon, to issue a counter-charge against. parati fuerant incontinenti coram judicibus eisdem ‥ nos, si lis procederet, ~ire Gir. SD 100; 1231 persona ecclesie de Uptona ~it eum super predictis decimis BNB II 419; s1215 turbatus archiepiscopus ‥ proposuit ‥ quod abbas teneretur sibi ‥ facere professionem ‥ . set abbas ‥ respondit quod erat exemptus ‥ . et ~iens ipsum archiepiscopum quod ‥ clericos suos ‥ cum de jure non possit excommunicasset Thorne 1867; 1403 inter eumdem J. D. partem ~ientem ex una parte et prefatum T. partem ~atam [sic] ex altera parte Foed. VIII 298; si quis fuerit citatus ad respondendum in causa diffamationis, si actor etiam diffamaverit reum, reus potest in ipsa et eadem causa ~ire actorem, hoc est, nulla praecedente citatione, dare libellum in praesentia actoris seu ejus procuratoris. sed in istis casibus reconventionis procedendum est simul in contestatione litis ‥ et prolatione sententiae atque in omnibus usque in finem litis Praxis 187.