recorporativus
rĕcorpŏrātīvus, a, um, adj. [recorporo],
- that serves to restore the body to its former condition, restorative (a late medic. word): cucurbitae, Cael. Aur. Tard. 2, 1; 7: adjutoria, id. Acut. 3, 16: virtus, id. ib. 2, 38.
recorporātīvus, a, um (recorporo), spät. mediz. t. t. = μετασυγκριτικός, zur Wiederherstellung des Körpers (vgl. recorporo no. II) gehörig, -dienlich, curatio, Cael. Aur.: cucurbitae, ibid.: virtus, ibid.
laurus alia est laciorum foliorum, alia tenuiorum, sed utraque virtutis ferventis sunt atque ~e
rĕcorpŏrātīvus, a, um, qui renouvelle le corps : C. Aur. Chron. 2, 1.