reincidere

1 reincĭdere [CL re-+incĭdere] 1 to fall back again, relapse (in quot. fig.). 1219 ne me permittatis redire ad leonis fauces, nec ~ere inter malleum et incudem Foed. I 230; s1291 per que ‥ gens Arragonum ‥ poterit ‥ in antiquum ~ere recidivum B. Cotton HA 211; quam sit verecundum et lamentabile in ipsa vicia in dies ~ere Uhtred Medit. 205; a1547 postea ‥ in gravius exinde ~it peccatum Form. S. Andr. I 360. 2 to incur (penalty) again; b (pass. s. act.), or ? f. l. de earum bonis integra restitucione ‥ sub pena reincedendi [v. l. reincidendi] Plusc. VII 3 (cf. Bower IX 21: sub pena reincidencie); a1547 quamquidem excommunicacionis sentenciam ipsum dominum R. N. principalem in defectum solucionis aut composicionis et concordie lapsis octo mensibus hujusmodi incurrere et ~ere volumus ipso facto Form. S. Andr. II 264.  b a1547 eo in casu eundem A. B. in pristinas excommunicacionis et alias sententias et censuras ‥ ~i [? l. ~ere] et reintrudi ac reintrusum esse decernimus ipso facto Form. S. Andr. II 266.

2 reincīdere [CL re-+incīdere], to cut again, trim again. totum calamo imputans, incidere et ~ere non destitit, donec imputatim decisum cum tedio et ira abjecit J. Ford Wulf. 28.