About
Menu

renegare

renegare [CL re-+negare] 1 to refuse or decline (to do something). si oportuerit me mori tecum, non ~abo (Ep. Becket) PL CXC 698C. 2 (p. ppl.) who has abjured or forsaken his (correct or orthodox) religious faith, apostate, renegade (also as sb. m.). 1166 de secta illorum ~atorum qui excommunicati ‥ fuerunt apud Oxenforde Assize Clar. 21; s1250 quod paganos per quosdam Christianos ~atos non latuit Taxter Chr. Bury f. 147; rex Scocie David multa mala exercuerat in Anglia mulieres gravidas findendo, sacerdotes ad altaria occidendo sicut tirannus excommunicatus et ~atus Knighton I 139. 3 who has abjured or forsaken his proper fealty or allegiance (in quot. to king), traitor, renegade (in quot. as sb. m.). s1418 sunt obligati ad deliberandum domino regi omnes ~atos Anglie, sc. Wallicos, Hibernicos, Normannos juratos, et Wascones Chr. S. Alb. 121.

Saved

Recent