renitor
renitor, to strive against, withstand, resist
rĕ-nītor, nīti, v. dep. n., to strive or struggle against, to withstand, resist (rare and not ante-Aug.; syn.: resisto, adversor, reluctor).
- I Lit.: quoniam alter motus alteri renititur, Plin. 2, 82, 84, § 198; 16, 42, 81, § 222; so, os (specillo), Cels. 5, 28, 12.—
- II Trop.: cum illi renitentes pactos dicerent sese, Liv. 5, 49 Drak.: renitentibus vobis, Curt. 6, 3, 5; Plin. 8, 32, 50, § 118: quo renitente, Amm.31, 12, 15; 31, 13, 10.
renītor, nīsus sum, nītī, sich entgegenstemmen = sich widersetzen, widerstehen, I) eig.: alter motus alteri renititur, Plin.: renititur os (specillo), Cels.: trahere me renitentem, Apul. – II) übtr., absol., v. Menschen, Liv. u. Curt., v. Tieren, Plin.: m. Dat., ren. alcis imperio, Spart.
rĕnītor, (16) nīsus sum, nītī, intr., faire effort contre, résister, sʼopposer : Liv. 5, 49, 2 ; Plin. 2, 198 ; Curt. 6, 3, 5.
re-nītor —, ī, dep.,
- to strive against, withstand, resist: illi renitentes, L.