servilely
servilely
adv.
P. ἀνδραποδώδως.
adv.
P. ἀνδραποδώδως.
SERVILELY
PROP. serviliter.
Figuratively humiliter: illiberaliter: abjecte
PROP. serviliter.
Figuratively humiliter: illiberaliter: abjecte
servilely:
1. servīlĭter: to do anything s. and womanishly, aliquid s. muliebriterve facere, Cic. Tusc. 2, 23, 55: to do every thing s. in order to obtain the chief power, omnia s. pro dominatione facere, Tac. H. 1, 36, fin.
2. hŭmĭlĭter, abjectē: v.MEANLY .
/* servility } servileness } */
1. hŭmĭlĭtas: often courage and a lofty demeanour tend more to excite pity than s. and supplication, saepe virtus et magnificentia plus proficit ad misericordiam commovendam quam h. et obsecratio, Cic. Inv. 1, 56, 109: cf. Quint. 11, 3, 69 (dejecto [capite] humilitas ostenditur).
2. ădūlātio (fawning and cringing): cf. Liv. 9, 18, humi jacentium adulationes (s. of men prostrating themselves before a king): Tac. A. 16, 2, fin.
3. expr. by circuml.: e. g. animus humilis atque abjectus; servile ingenium (as a natural feature of character): v.SERVILE .
1. servīlĭter: to do anything s. and womanishly, aliquid s. muliebriterve facere, Cic. Tusc. 2, 23, 55: to do every thing s. in order to obtain the chief power, omnia s. pro dominatione facere, Tac. H. 1, 36, fin.
2. hŭmĭlĭter, abjectē: v.
/* servility } servileness } */
1. hŭmĭlĭtas: often courage and a lofty demeanour tend more to excite pity than s. and supplication, saepe virtus et magnificentia plus proficit ad misericordiam commovendam quam h. et obsecratio, Cic. Inv. 1, 56, 109: cf. Quint. 11, 3, 69 (dejecto [capite] humilitas ostenditur).
2. ădūlātio (fawning and cringing): cf. Liv. 9, 18, humi jacentium adulationes (s. of men prostrating themselves before a king): Tac. A. 16, 2, fin.
3. expr. by circuml.: e. g. animus humilis atque abjectus; servile ingenium (as a natural feature of character): v.