vice
vice
subs.
P. and V. κά̆κη, ἡ, πονηρία, ἡ, τὸ κᾰκοῦργον, Ar. and P. κᾰκία, ἡ, μοχθηρία, ἡ, P. κακότης, ἡ ; see sin, wickedness.
subs.
P. and V. κά̆κη, ἡ, πονηρία, ἡ, τὸ κᾰκοῦργον, Ar. and P. κᾰκία, ἡ, μοχθηρία, ἡ, P. κακότης, ἡ ; see sin, wickedness.
VICE
vitiositas; turpitudo (κακία as moral evil: respecting vitiositas Vid: Cic. Tusc. 4 15 init.): libidines (evil passions or desires): vitium (a fault; anything amiss): flagitium; scelus (a vicious or wicked act). To be a vice in vitio esse (to be faulty): to give one’s self up to vice dedere animum vitiis: dedere se libidinibus: to be a monster of vice ingurgitare se in flagitia (Cic.): omnibus vitiis affinem esse (after Cic. De Invent. 2 10 33): omnibus vitiis teneri (after Hor. Sat. 1 4 130); omnibus flagitiis omnibus libidinibus deditum esse. To avoid flee from vice a vitiis abstinere: vitia declinare.
A kind of instrument perhaps *retinaculum.
vitiositas; turpitudo (κακία as moral evil: respecting vitiositas Vid: Cic. Tusc. 4 15 init.): libidines (evil passions or desires): vitium (a fault; anything amiss): flagitium; scelus (a vicious or wicked act). To be a vice in vitio esse (to be faulty): to give one’s self up to vice dedere animum vitiis: dedere se libidinibus: to be a monster of vice ingurgitare se in flagitia (Cic.): omnibus vitiis affinem esse (after Cic. De Invent. 2 10 33): omnibus vitiis teneri (after Hor. Sat. 1 4 130); omnibus flagitiis omnibus libidinibus deditum esse. To avoid flee from vice a vitiis abstinere: vitia declinare.
A kind of instrument perhaps *retinaculum.
vice:
I. The principle or disposition:
1. vĭtiōsĭtas, ātis: v. is the opposite of virtue, virtutis contraria est v., Cic. Tusc. 4, 15, 34: cf. ib. 4, 13, 29.
2. vĭtium (opp. virtus: rare in this sense): to every virtue there is opposed by a contrary name a v., omni virtuti v. contrario nomine opponitur, id. Fin. 3, 12, 40.
3. prāvĭtas, ātis (with some other word): p. animi, Cic.: p. morum, Tac. H. 4, 44.
4. turpĭtūdo: v.BASENESS , MEANNESS .
5. lĭbīdo, etc.: v.LICENTIOUSNESS (II.), WANTONNESS : v. also WICKEDNESS .
II. The act:
1. flāgĭtium (a shameful deed): to become addicted to so many v.s, in tot flagitia se ingurgitare, Cic. Pis. 18, 42: what v. has your whole body been free from? quod f. a toto corpore abfuit? id. Cat. 1, 6, 13: debaucheries and adulteries and every such v., stupra et adulteria et omne tale f., id. de Sen. 12, 40.
2. vĭtium (prop., a flaw, defect: not so strong as preced.): as rewards are fixed for virtues by the laws, so are punishments for v.s, legibus et praemia proposita sunt virtutibus et supplicia vitiis, id. de Or. 1, 58, 247 (cf. virtus est vitium fugere. Hor. Ep. 1, 1. 41): the v.s of gluttony and drunkenness, v. ventris et gutturis, Cic. Coel. 19, 44: polluted with v.s and crimes, vitiis et sceleribus contaminatus, id. de Consol. 6 (Fragm. No. 240, Nobbe): to be implicated in v.s, vitiis affinem esse, id. Inv. 2, 10, 33: to flee from v.s, a vitiis se abstinere, id. cf. declinare vitia, id. Off. 1, 6, 19: v. alsoFAULT .
3. lĭbīdo, ĭnis, f., (usu. in pl.): to give oneself up to v.s, libidinibus se dedere. id. Tusc. 1, 30, 72.
I. The principle or disposition:
1. vĭtiōsĭtas, ātis: v. is the opposite of virtue, virtutis contraria est v., Cic. Tusc. 4, 15, 34: cf. ib. 4, 13, 29.
2. vĭtium (opp. virtus: rare in this sense): to every virtue there is opposed by a contrary name a v., omni virtuti v. contrario nomine opponitur, id. Fin. 3, 12, 40.
3. prāvĭtas, ātis (with some other word): p. animi, Cic.: p. morum, Tac. H. 4, 44.
4. turpĭtūdo: v.
5. lĭbīdo, etc.: v.
II. The act:
1. flāgĭtium (a shameful deed): to become addicted to so many v.s, in tot flagitia se ingurgitare, Cic. Pis. 18, 42: what v. has your whole body been free from? quod f. a toto corpore abfuit? id. Cat. 1, 6, 13: debaucheries and adulteries and every such v., stupra et adulteria et omne tale f., id. de Sen. 12, 40.
2. vĭtium (prop., a flaw, defect: not so strong as preced.): as rewards are fixed for virtues by the laws, so are punishments for v.s, legibus et praemia proposita sunt virtutibus et supplicia vitiis, id. de Or. 1, 58, 247 (cf. virtus est vitium fugere. Hor. Ep. 1, 1. 41): the v.s of gluttony and drunkenness, v. ventris et gutturis, Cic. Coel. 19, 44: polluted with v.s and crimes, vitiis et sceleribus contaminatus, id. de Consol. 6 (Fragm. No. 240, Nobbe): to be implicated in v.s, vitiis affinem esse, id. Inv. 2, 10, 33: to flee from v.s, a vitiis se abstinere, id. cf. declinare vitia, id. Off. 1, 6, 19: v. also
3. lĭbīdo, ĭnis, f., (usu. in pl.): to give oneself up to v.s, libidinibus se dedere. id. Tusc. 1, 30, 72.
vice (an instrument): perh. *forceps cochleātus (or cochleata): *rĕtĭnācŭlum (Georg.).