sarmenticius
sarmentīcĭus or -tĭus, a, um, adj. [sarmentum],
- of or belonging to twigs, cuttings, or brushwood: cinis, Col. 6, 26, 3.— In plur. subst.: sarmentīcĭi, ōrum, m., the Christians, who were burned with fagots, Tert. Apol. 50.
sarmentīcius, a, um (sarmentum), aus Reis- od. Rebenholz, cinis, Colum. 6, 26, 3 u. 12, 16, 1. Die Christen hießen sarmenticii u. semaxii (al. semiaxii), weil ad stipitem dimidii axis revincti sarmentorum ambitu exurimur, nach Tert. apol. 50.
sarmentīcĭus, a, um, de sarment : Col. Rust. 6, 26, 3.