scamellum
scămellum, i, v. scamillus.
scamellum u. scamillum, ī, n. (Demin. von scamnum), das Bänkchen, scamell., nach Prisc. 3, 38: scamill., Apul. b. Prisc. 3, 38. Not. Tir. 101, 22. Vgl. scamillus.
scămellum ou scămillum, ī, n. (scamnum), petit escabeau, petit banc : Prisc. Gramm. 3, 38.
Scamal.
Certatum est pugnis atqueScamellis , pro herilis sedis positione, etc.
Harigerus Abbas in Vita S. Landoaldi n. 13 :At puer assuetis pronus reptando Scamellis, Floriacum petiit, sospes et inde redit.
Infirmorum baculi, repentium Scabella.Adrevaldus de Miraculis S. Benedicti cap. 36 :
Quædam femina...... ita ut nequaquam pedibus incedere posset, sed per terram reptando, Scamellorum magis juvamine sese protraheret.Rodulphus Presb. in Vita Rabani Abb. Fuld. :
Mulier ita curata est, ut sine cujuspiam adjutorio se erigeret, et Scamellis, quibus eatenus innitebatur, summitatem feretri tangeret.Supra :
Reptans pedibus, et manibus Scammellis innixis.
Claudus quidam Marcellus nomine, qui ab utero matris suæ calcaneos hærentes renibus, nihil aliud nisi cum Scamellis gradiebatur.
Scamellos, masculino genere habet, etc.
Fervidam membrorum compaginemInfra Tripedias vocat, quod ejusmodi fulcrum tripes esset :ministrabo, et hujus in recompensatione mercedis, Scabella mihi quibus adhuc curvis artubus uteris, donare debebis.
Cum ecce Tripediæ quibus sua usus est in vita, divinitus e manibus, ac si evulsæ ante altare projectæ sunt.Mirac. S. Willehardi ibid. pag. 415 :
Paralysi ita contracta exstitit, ut de membris ipsis nihil penitus sentiret, nec quoquam ire nisi cum Scabello sese trahendo posset.
Quod si deessent portitores, non bipedem gradientem, sed quadrupedemScabellulis repentem putares.