scotomaticus
scŏtōmătĭcus, a, um, adj., = σκοτωματικός,
- of or belonging to dimness of vision: passio, Cael. Aur. Tard. 1, 2.—Hence, subst.: scŏtōmătĭcus, i, m., a dim-sighted person, Scrib. Comp. 99; Theod. Prisc. 2, 3.
clausis et caecis pupillarum orbibus et obtunsis palpebrarum obtutibus velut epilenticus et ~us
qui putabantur pudicitia praediti ‥ quasi ~corum [gl.: i. obcecatorum, ] lumina tetris tenebris obturanturstærblindra ; ~i sunt hi qui ‥ giros patiuntur aut ante oculos assidue volitare ‥ videntur et quasdam †verugines [l. vertigines] nigras
~us,staerblind
~orum, cecorum
scothomaticis, podagricis
scŏtōmătĭcus, a, um, qui a des vertiges : Th. Prisc. 2, 49 || de vertige, qui se manifeste par des vertiges : C. Aur. Chron. 1, 2.