semicirculus
sēmĭ-circŭlus, a, um, adj.,
- semicircular: ager, Col. 5, 2, 8.—Hence, subst.: sēmĭ-circŭlus, i, m., a half-circle, semicircle (syn. semiorbis): uncus in semicirculi speciem, Cels. 7, 26, 2: ager, i. e. semicircular, Col. 5, 2, 8.
sēmi-circulus, ī, m., I) subst. = der halbe Kreis, Halbkreis, Cels. 7, 26, 2. Colum. 5, 2, 1. Gromat. vet. 378, 3 u. 390, 9. – II) adi. = halbkreisrund, ager, Colum. 5, 2, 8 u. 9. Gromat. vet. 355, 14 u.a.
theatrum locus est ~i figuram habens
~us est figura diametro circuli et medietate circumferentie conclusa
cum directa sit ascensio fumositatis, potest fieri nubes ‥. cum sit orbiculata ‥ fit in eis quasi quidam ~us
mense Februarii apparuerunt octo ~i circa solem
obolus qui prius formam ~i habebat tanquam denarium rotundus fit
quando ponitur ~us ante notam, brevem denotat imperfectam
signum cantus qui est de tempore perfecto et modo inperfecto est ~us cum puncto in medio
~us denotat quod brevis valet duas semibreves
sēmĭcircŭlus, ī, m. , demi-cercle : Cels. Med. 7, 26, 2.