sturnus
sturnus, i, m. [Gr. ψάρ; mod. Gr. ψαρόνι; Germ. star; Engl. star-ling],
- a starling or stare: Sturnus vulgaris, Linn.; Plin. 10, 24, 35, § 72; 18, 17, 45, § 160; 10, 42, 59, § 120; Mart. 9, 55, 7; Stat. S. 2, 4, 18; Dig. 19, 2, 15.
sturnus, ī, m., der Star, die Sprehe (Sturnus vulgaris, L.), Plin. 10, 72 u. 120. Ulp. dig. 19, 2, 15. § 2. Lampr. Commod. 10, 4. Mart. 9, 54, 7. Stat. silv. 2, 4, 19.
~i parsitant
(stærlinc , ~us
puerulum [] quendam ~i sui alumnum : puerculum R. Niger Chr. II 157
~us,ster
docuerat quedam mulier ~um ‥ voces humane lingue conari
ego [assimilarer ] ~o, quia socialis est et turmatim volat
sturnus, ī, m. , étourneau [oiseau] : Plin. 10, 72 ; Mart. 9, 54, 7.
Sturmus, in Charta Henrici Imper. ann. 1012. de juribus Advocati Monast. Florin. ex Schedis D.
Maillard:
Si quis de familia vel potestate Advocati Sturnum vel burinam fecerit, etc.Vide Sturma.
Stornus.