subarare

1 subarare [CL = to plough close up to], to plough up, to create furrows or ruts in (esp. w. ref. to damage to roads or sim.). 1288 priorissa de C. subharravit viam regiam Leet Norw. 8; 1487 ~avit capita sex metarum in campo vocato Bokenhamfeld per spacium trium pedat' CourtR 192/53 r. 1; 1499 subarravit unam bund' lapid' cum caruca sua inter terram suam et viam regiam DL CourtR 103/1421 r. 5.

2 subarare, to append one's sign or mark to (document or sim.) as pledge or guarantee of assent, authenticity, or sim. (also absol.). b to write below, append. 926 (13c) ego Æthelstanus rex fundamine sancte crucis ~arravi Ch. Burton 3; 941 (14c) prefatam donacionem cum sigillo sancte crucis ~arravi CS 768; 943 regis donationem cum sigillo sancte crucis ~arravi CS 780; s1243 firmate sunt treuge, que ~arrate et initiate fuerant die sancti Gregorii Flor. Hist. II 261.  b annos a fundo si vis numerare secundo / illius etatis, cape versibus hic subaratis Couch. Furness I 21; humano more crux presens edidit ore / celitus affata que perspicis hic subarata Brompton 870 (cf. ib.: versus subscriptos scribere non omitto).

3 subarare v. subarrare