subjunctivus

subjunctivus [LL] 1 (gram.) that is subjoined or dependent. b (w. articulus or as sb. m.) relative pronoun. supponit verba, causali quadam quasi contemplacione, ~a: “quia ‥” E. Thrip. SS IV 7.  b ~um, þæt ys underþeodendlic oþðe relativum Ælf. Gram. 98; hii sunt articuli ~i masculini generis in singulari numero: hos, hu, ho, hon Bacon Gram. Gk. 16; ~i [articuli] sequuntur sicut apud nos hec nomina qui, que, quod Id. Gram. Heb. 207. 2 (w. modus, also as sb. m.) subjunctive. ~us ‥ modus tempore praeterito perfecto proceleumatico suffragatur ‥ ut docuerim Aldh. PR 125 p. 174; ~o [sc. modo] instante ‘cum pudeat me’ Bonif. AG 519; imperativus ‥ non habet praeteritum. ‥ caeterum indicativus et ~us per omnia tempora currunt Alcuin Gram. 876A; ~i praeteritum perfectum: amavero, -is, -it, -imus, -itis, -int Ib. 880A; est ‥ modus unus qui non est simplex inclinacio sed secundum quid, id est consideracione modorum aliorum, et est dictus conjunctivus modus sive ~us Ps.-Gros. Gram. 49; ~us est qui alteri semper verbo, et plerunque conjunctioni, vel relativo ‥ vel infinitae particulae est subjunctus, ac significatum indicativi maxime representat. hujus futurum passivum geminam periphrasim recipit. alteram ex participio cum futuro ~i verbi (sum), ut amatus fuero. alteram cum futuro indicativi ejusdem, ut amatus ero Linacre Emend. Lat. 15.

subjūnctīvus, a, um (subjungo), qui sert à lier : modus subjunctivus Diom. 331, 24 ; Prisc. Gramm. 8, 64, le subjonctif || subjunctivæ conjunctiones Char. 226, 28, conjonctions subjonctives [qui introduisent une proposition subordonnée] || subjunctivæ vocales Prisc. Gramm. 1, 50, voyelles subjonctives, qui peuvent suivre dʼautres voyelles.