subterfugio
subterfugio, to escape, evade, avoid, shun
subter-fŭgĭo, fūgi, 3, v. n. and a.
- I Neutr., to flee secretly or by stealth, to get off (so very rare): subterfugisse sic mihi hodie Chrysalum, Plaut. Bacch. 4, 6, 2 (771); Dig. 42, 6, 20.—
- II Act., to escape, evade, avoid, shun (class.; a favorite word of Cic.): mare, Plaut. Merc. 1, 2, 83 (193): vim criminum, Cic. Verr. 1, 3, 8: imprudentiam, id. ib. 1, 4, 13: militiam, id. Off. 3, 26, 97: poenam aut calamitatem, id. Caecin. 34, 100: periculum, id. Fam. 15, 1, 4: omnia quasi fata, id. Lael. 10, 35: tempestatem Punici belli, Liv. 31, 10: jus fisci, Suet. Vesp. 23.—With inf.: dicere, Quint. Decl. 6, 12.
subter-fugio, fūgī, ere, I) intr. unter der Hand-, insgeheim entfliehen, entwischen, sich heimlich entziehen, Plaut. u. ICt. – II) tr. entfliehen, entgehen, vermeiden, mare, Plaut.: poenam, Cic.: periculum, Cic.: tempestatem belli, Liv.
subterfŭgĭō, (12) fūgī, ĕre, ¶ 1 intr., fuir subrepticement : alicui Pl. Bacch. 771, fuir sous le nez de qqn ¶ 2 tr., se dérober à, échapper à, esquiver : Cic. Verr. 2, pr. 8 ; Off. 3, 97 ; Cæc. 100 ; Læl. 35.
subter-fugiō fūgī, —, ere,
- to escape, evade, avoid, shun: criminum vim: poenam: quasi fata omnia: tempestatem Punici belli, L.