suburo
sŭb-ūro, no perf., ustum, v. a.,
- to burn slightly, to singe, scorch: crura nuce ardenti, Suet. Aug. 68: subustum corpus, Paul. Nol. Carm. 7, 37.
sub-ūro (ussī), ūstum, ere, ein wenig verbrennen, versengen, crura, Suet. Aug. 68: corpus subustum, Paul. Nol. carm. 7, 37. – übtr., quis te tam petulans suburit ardor (Glut der Liebe), Anthol. Lat. 301, 10 R.
sŭbūrō, (16) ustum, ĕre, tr., brûler légèrement : Suet. Aug. 68 || [fig.] ronger, miner : Anth. 301, 10.