superciliosus
sŭpercĭlĭōsus, a, um, adj. [supercilium],
- haughty, disdainful, supercilious; censorious, severe (post-Aug. and very rare), Sen. Ep. 123, 11; Arn. 1, 8; Mart. Cap. 8, § 809.
superciliōsus, a, um (supercilium), I) sehr ernst, finster, streng, v. Pers., Sen. ep. 123, 11: Compar. b. Mart. Cap. 8. § 809. – II) Stolz-, Anmaßung verratend, res, Arnob. 1, 12. – Vgl. Gloss. ›superciliosus, risidus, superbus‹.
outbrowed , ~us
illorum qui huic expeditioni gloriose ~i successerunt
quadam pomposa et ~a facie despiciens universa
~us ‥ et presumptuosus, sue morem gerens arrogantie
vox pavonis horrida est, ita cum superborum imperia ~a eduntur, superbe intonant
affuit ‥ actoris [v. l. auctoris ] ~a persona
o ~i principes Angliae
sŭpercĭlĭōsus, (16) a, um (supercilium), renfrogné, rébarbatif : Sen. Ep. 123, 11 || présomptueux : Arn. 1, 12 || -sior Capel. 8, 809.