sycomorus
sȳcŏmŏrus, v. sycaminus.
sȳcomorus, ī, f. (συκόμορος), der wilde Feigenbaum, die ägyptische Feige, Maulbeerfeige, Adamsfeige (Ficus Sycomorus, L.), Cels. 5, 18, 7. Isid. orig. 17, 7, 20. Vulg. 3. regg. 10, 27. Vulg. 2. par. 1, 15 u.a.
cum Zacheo pro brevitate staturae nostrae stare in ~o Jesumque cernere transeuntem [cf. ]Luc. xix 4
nisi cum de siccomoro jam descendisset
queritur quare quidam fructus ut cerasa ‥ et maxime sicomorus, si contingat aliquem pannum suscipientem suum colorem ‥ non amittat illum colorem donec folia cadant
ut evulsis sicomoris cedros immutaret [cf. ]Is. ix 10
sicomorus ‥ arbor est cujus fructus dicitur siccima
sicomorus ‥ ficus fatua dicitur
sicos ‥ Grece ficus, ut sicomoros, ficus fatua
per sima sunt hujusmodi: ~us, ficus fatua
sicomorus, i. ficus fatua
sicomorus vel sicomus, i. ficus fatua ‥ G. et A.sicamour
exulem in deserto ‥ siccamina [v. l. siccamoros ] vellicare [cf. ]: sycomoros vellicans Am. vii 14
mora quedam domestica dicuntur citomora
certe ~os [] vellicans [ : Trevisa moolberyes cf. ] uvam acerbam proponere delicatisAm. vii 14
sȳcŏmŏrus, ī, f. (συκόμορος), sycomore [arbre] : Cels. Med. 5, 18, 7.