tergiversator
tergiversātor, ōris, m. [tergiversor],
- one who delays, declines, o hangs back, a boggler, laggard (post-class.), Gell. 11, 7, 9; Arn. 7, 247; cf. Isid. 10, 271.
tergiversātor, ōris, m. (tergiversor), der Ausflüchtesucher, Zauderer, Verweigerer, Gell. 11, 7, 9. Arnob. 7, 43. Vgl. Isid. orig. 10, 271. Non. 79, 26.
de angelorum auxilio quasi ad infirmum loquitur de sui conculcatione quasi ~or tacet
~or est, qui, ut semel corruit, nil nisi ruinam querit
solutus a vinculis ~or ‥ rupit carceres et aufugit
~or, dorsi versator
~or, deceptor, fraudator
a begyler , deceptor ‥ illusor, tergiversor
tergĭversātŏr, ōris, m. (tergiversor), celui qui tergiverse, qui use de faux fuyants : Gell. 11, 7, 9 ; Arn. 7, 247.
Deceptor, Joh. de Janua ;
Deceptor, in Glossis Lat. Gall. MSS. Sangerm. Vox nota Gellio lib. 11. cap. 7. et Arnobio lib. 7. pro eo qui tergiversatur. Glossæ Lat. Gr.
Tergiversator,