tetragonus
tetragōnus, a, um (τετράγωνος), viereckig, Boëth. inst. arithm. 1, 1. p. 8, 25 Fr. u.a.: ager, Gromat. vet. 247, 8 u. 354, 6: aspectus, Auson. ecl. 2, 21. p. 156 Schenkl. – subst., tetragōnum, ī, n. (τετράγωνον), das Viereck, Censor. fr. 7, 2 H. Mart. Cap. 6. § 712. Gromat. vet. 219, 2 u.a. Auson. ecl. 2, 42. p. 156 Schenkl. Isid. orig. 15, 8, 2 (wo cod. Gud. 1 tetragonium). – als Sternbild, Censor. fr. 3, 8.
hujus ‥ voluntatis scedula ‥ virgineo aterrimi lacrimas liquoris forcipe in planitiem ~i campuli albentem destillante perscripta est
~us, quadrangulus
civitas ‥ forma ‥ oblonga et parte altera longiore ~a, vallibus profundis in tribus partibus circumsepta
[prior ] claustrale ~um tam tecturis quam pavimentis ‥ reparavit
superficialis numerus est ita, qui non solum in longitudine sed in latitudine continetur ut trigonus, ~us, seu quadragonus
triangulo vel tetrangulo vel ~o contrarium nihil est
oppositum ‥ ~i sinistri ~um dextrum
cur ‥ nostri non erunt laude digni orbis quadrifidi dimensores, quadriviales historie descriptores, immo proculdubio velut ~i, sine vituperio triumphalis erunt lauree comprehensores?
alia [figura quadrilatera ] est ~us longus, estque figura rectangula sed equilatera non est
respectuum trigonus fortunatissimus; fortunam enim absque difficultate denotat, sextili reliquisque fortunatior velut oppositus, ~o deterior(
tĕtrăgōnus, a, um (τετράγωνος), carré, qui a quatre côtés : Grom. 247, 8 || carré [en parl. dʼun nombre] : Boet. Arithm. 1, 27.