thefbote

, Furti compensatio vel mulcta, a Saxon. ðeofte, Furtum, et bote, Emendatio, vel mulcta. Olim dicebatur pretium, quo quis furti reus a vitæ dispendio sese redimebat ; postmodum usurpatum de iis, qui furtiva bona a latrone susceperint, sceleris sui fovendi gratia. Veteres Schedæ a Spelmanno laudatæ : Thefbote est quant home prist chattel de larone de lui faveurer et maintener, et ne my autrement. Stanfordio lib. 1. de Placitis Coronæ cap. 43. Thefbote est, cum quis bona sua aliqua a latrone furata, ab eo, qui eum tutatus est, vi aufert ; cujus criminis pœna olim capitalis fuit, sed postmodum pecuniaria et carceralis. Aliud esset, si quis bona sua, ab ipso latrone auferret. Addit denique Spelmannus, in privilegiorum Chartis, ubi Thefbote conceditur, intelligi alias esse emendam furti sine consideratione Curiæ Domini Regis, ex Statuto Walliæ ann. 12. Edwardi I. Ita diversimode hæc vox accipitur. Prima Statuta Roberti I. Regis Scotiæ c. 9. § 1 : Nullus capiat rachetum, hoc est Thieftbute, de latrocinio. Id est nemo componat cum fure. Vide Brittonum de Legibus Anglic. pag. 72.

thefbote

Saved

Recent