theta
thēta, indecl. n., = θῆτα,
- the Greek letter θ; as the initial letter of the word θάνατος (death), written by the Greeks upon their voting-tablets in sign of condemnation, Mart. 7, 37, 2; Aus. Epigr. 128 (cf. Pers. 4, 13).—Upon Latin epitaphs, = OBIIT, MORTVVS EST, Inscr. Orell. 4472 sq.; cf. Marin. Fratr. Arv. p. 610.—Appended to a passage as a critical mark of censure, Sid. Carm. 9, 335.
thēta, n. (θητα), der griechische Buchstabe θ, als Anfangsbuchstabe des Wortes θάνατος (Tod) Zeichen der Verurteilung auf den Stimmtafeln der Griechen, novum, Mart. 7, 37, 2: nigrum, Pers. 4, 13: u. auf Inschriften, bes. auf Grabschriften, Θ als Zeichen, daß jmd. gestorben ist, zB. Corp. inscr. Lat. 6, 22058 u. 11, 1660: ebenso in den Listen der Soldaten, Rufin. inv. in Hieron. 2. § 36. vol. 2. p. 298 ed. Ben. – als kritisches Zeichen des Tadels einer Schrift beigesetzt, Sidon. carm. 9, 335. Corp. inscr. Lat. 6, 9435; 6, 25653; 13, 275. Vgl. übh. Jahn specim. epigr. p. 54 sq. – als Zahl, ut ait in Theta (= im achten Buch der Odysee) Homerus, Acro Hor. ep. 1, 15, 24 (nach Gustav Beckers überzeugender Verbesserung).
θ viiij
~a, ‘th’, θ, viiij
in gamma ‥ et ita et thita et my ‥
‘th’, thita, θ
decima [figura ] vero dicitur ~a vel circulus vel cifra vel figura nihili quoniam nihil significat
imprimitur macula malae passionis in oculo, veluti quondam cauteriabatur in fronte teta mortis alicui reo
et potis est nigrum vitio prefigere teta [] Persius 4. 13
ave, virgo, mali meta, / vena vite, per quam theta / tetre mortis explicit
creta, ~a, feta, spina, Roma
thētă, (16) n. ind. (θῆτα), théta, lettre de lʼalphabet grec : Mart. 7, 37, 2 ; Aus. Epigr. 128.