trico
trīco, ōnis, m. [tricae, II.],
- a mischiefmaker, shuffler, trickster, Plaut. Bacch. 2, 3, 46 (280); Lucil. ap. Non. 8, 24; 22, 31; Capitol. Ver. 4.
1. trīco, s. trīcor ➳ .
2. trīco, ōnis, m. (tricae), der Ränkeschmied, Plaut. Bacch. 280 zw. – v. schlechten Bezahlern, Lucil. 414 u. 416: v. Wüstlingen, Capit. Ver. 4. § 6.
See: tricare
1 trīcō, ās, āre, intr., c. tricor : N. Tir. 150 || tr., tricare se, sʼattarder : Vulg. Eccli. 32, 15.
2 trīcō, ōnis, m. , celui qui cherche des détours, chicanier : Lucil. Sat. 414 ; 416 || intrigant, chicaneur : Pl. Bacch. 280.
Trico,
Tricones,
Reses, Trico. Capitolinus in Vero :
Ut vagaretur nocte per tabernas ac lupanaria, obtecto capite cucullione vulgari viatorio, et commisceretur cum Triconibus, et committeret rixas, dissimulans, quis esset, etc.
Tricones, morosi et ad reddendum duri.Adducit locum Lucilii. Italis etiamnum
Triconedicitur morosus, qui est obducto vultu, nostris