δαμάτειρα
δαμάτειρα, one who tames
δᾰμάτειρα [μᾰ], ἡ, fem. of δαμαντήρ, AP 11.403 (Luc.).
δαμάτειρα, ας (ἡ) [ᾰᾰτ] la dompteuse, Anth. 11, 403.
Étym. δαμάω.
δαμάτειρα, ἡ, Bändigerin, Luc. ep. 27 (XI.403).
δαμάτειρα
δαμάζω
- one who tames, Anth.