κεραυνόω

κεραυν-όω,

• strike with thunderbolts, Hdt. 7.10.εʹ, Pl. Smp. 190c, Phld. Piet. 131:—Pass., κεραυνωθείς Hes. Th. 859, Pi. N. 10.8, cf. Pl. R. 408c, etc.
• • II metaph., = καταδικάζω, Artem. 2.9 (Pass.).

κεραυνόω, mit dem Donnerkeile treffen, erschlagen ; γᾶ κεραυνωθεῖσα Διὸς βέλεσι Pind. N. 10.8 ; Hes. Th. 859 ; τὸ ὑπερέχοντα ζῷα κεραυνοῖ ὁ θεός Her. 7.10.5 ; τοὺς γίγαντας Plat. Symp. 190c ; Folgde. Nach Artemid. 2.8 sagte man im gew. Leben κεραυνοῦσθαι von den gerichtlich Verurteilten.

κεραυνόω

• 1blast with lightning γαῖα δʼ ἐν Θήβαις ὑπέδεκτο κεραυνωθεῖσα Διὸς βέλεσιν μάντιν Οἰκλείδαν N. 10.8

κεραυνόω, fut. -ώσω

• to strike with thunderbolts, Hdt.:— Pass., κεραυνωθείς Hes., Plat., etc.