κροκάλη

κροκάλη [ᾰ], ἡ,

• = κρόκη II, AP 7.479 (Theodorid.): pl., sea-shore, beach, E. IA 210 (lyr.), AP 7.651 (Euph.), 6.186 (Diocl.); κροκάλην . . ἠϊόνα ib. 7.294 (perh. f.l. for ἠϊόνος) (Tull. Laur.): in late Prose, Agath. 2.2.

κροκάλη, ἡ, abgerundeter, abgespülter Kiesel am Meeresufer, u. das Ufer selbst ; παρὰ κροκάλαις Eur. I.A. 211 ; öfter in der Anth., wie Phani. 5 (VI.299); παρʼ ἠϊόνων κροκάλαισιν Iul. Diocl. 2 (VI.186); Σικελική Agath. 57 (X.14).

κροκάλη κροκάλη (ᾰ), ἡ,

• a pebble, shingle, Anth.