ξυνήων

ξῡνήων, ονος, ὁ, Dor. ξυνάων [ᾱ], ξυνάν; Ion. ξυνέων; Att. ξυνών:—

• joint-owner, partner, c. gen., κακῶν ἔργων Hes. Th. 595; ἔργων ἀργαλέων ib. 601; ἑλκέων ξυνάονες, i.e. afflicted by sores, Pi. P. 3.48: abs., ξυνάν friend, Id. N. 5.27; ξυνών S. Fr. 1074; παρθένου σέβας ἤμειψα, παίδων δʼ ἐζύγην ξυνάονι prob. in A. Fr. 99.6; δυσὶν ζευχθεῖσα φίλοις ξυνάοσι τέκνων, i.e. having married two husbands, Epigr.Gr. 241a3 (Smyrna).
• • II as Adj., ἅλα ξυνέωνα the salt on the common table, Alex.Aet. 3.15.

ξυνήων, [ῡ], ονος, ὁ, = κοινωνός, der Etwas mit Anderen gemeinschaftlich hat, Teilnehmer, Genoß ; κακῶν, ἀργαλέων ἔργων, Hes. Th. 595, 601 ; einzeln bei sp.D., wie Christod. ecphr. 207. Vgl. ξυνάν u. ξυνάων, die dorischen Formen.

For Pindar, see also: ξυνάων

ξυνήων ξῡνήων, ονος, ὁ, ξυνός

• a joint-owner, partner in a thing, c. gen., Hes.; ξυνάονες ἑλκέων, I. e. afflicted by sores, Pind.:—absol., ξυνάν a friend, Pind.