οὐλόμενος

οὐλόμενος, η, ον, poet. (metri gr.) for ὀλόμενος, aor. part. of ὄλλυμαι, used as a term of abuse,

• accursed, i.e. one of or to whom the word ὄλοιτο (or ὄλοιο) may be used (opp. ὀνήμενος), Il. 14.84; ἄλοχος Od. 4.92; μῆνις Il. 1.2; Ἄτη 19.92; φάρμακον Od. 10.394; γαστήρ 15.344; Γῆρας Hes. Th. 225, etc.; νοῦσος Pi. P. 4.293; ἔριδες, ὕβρις, Thgn. 390, 1174; Νεῖκος Emp. 17.19: used by Trag. in lyr., στένω σε τᾶς οὐ. τύχας A. Pr. 399; πρὸς ἀδελφῶν οὐλόμενʼ αἰκίσματα νεκρῶν E. Ph. 1529; also in trim. in unlengthd. form, ὀλόμενε παίδων, ποῖον εἴρηκας λόγον; Trag.Adesp. 2 (= S. Fr. 185).
• • II ruined, lost: hence, unhappy, wretched, ἵετε δάκρυ καναχὲς ὀλόμενον ὀλομένῳ δεσπότᾳ A. Ch. 152; in lit. sense, ἃ πλείστους ἔκανεν Ἑλλάνων δορὶ παρὰ ποταμὸν ὀλομένους E. Or. 1307; πύργων ὀλομένων (v.l. οὐλ.) Id. IT 1109; τίς ἄρα μʼ . . πατρίδος οὐλομένας ἀπολωτιεῖ; Id. IA 792 (in the two last passages Erfurdt conjectured ὀλλυμένων, ὀλλυμένας); Aeol. ὠλόμενος dub. sens. in Alc. Oxy. 1788Fr. 4.20.

οὐλόμενος, eigtl. poet. für ὀλόμενος, part. aor.2 med. von ὄλλυμι, nur adjektivisch gebraucht, verderblich, Unheil bringend ; von Personen, Il. 14.84 ; ἄλοχος, Od. 4.92, 11.410 u. öfter ; von Sachen, γαστήρ, 17.474, öfter ; μῆνιν οὐλομένην, ἣ μυρίʼ Ἀχαιοῖς ἄλγεʼ ἔθηκεν, Il. 1.2 ; aber Od. 18.273, γάμος οὐλομένης ἐμέθεν, τῆς τε Ζεὺς ὄλβον ἀπηύρα, erklärt man des Zusatzes wegen für »verloren«, »unglücklich«, Apoll. Lex. Hom. τῆς ἀπολομένης ; – Pind. nennt das Alter u. die Krankheit so, P. 4.293, 10.41 ; vgl. Hes. Th. 225 ; sp.D., wie Ap.Rh. 1.802.
Bei Soph. Ant. 833 steht οὐλομένα, sonst nicht bei Tragg., daher man auch bei Soph. hat ändern wollen.

οὐλόμενος

-η, -ον

[metrical variant of ὀλόμενος,

aor. pple. mid. of ὄλλυμι. For the sense cf. ὀνήμενος under ὀνίνημι 2.]

Accursed, unblest : μῆνιν Il. 1.2. Cf. Il. 5.876, Il. 19.92 : φάρμακον Od. 10.394. Cf. Od. 4.92, Od. 11.410, 555, Od. 15.344, Od. 17.287, 474, Od. 18.273, Od. 24.97.

In voc. masc. Il. 14.84 : Od. 17.484.

οὐλόμενος

• 1wretched οὐλομέναν νοῦσον P. 4.293 γῆρας οὐλόμενον P. 10.41 στάσιν οὐλομέναν Pae. 9.15

οὐλόμενος (ὄλλῡμι): accursed, cursed, properly designating that upon which the imprecation ὄλοιο has been pronounced.

οὐλόμενος, η, ον aor2 mid. part. of ὄλλυμι, used as adj.

• • Idestructive, baneful, Lat. fatalis, Hom., Hes., etc.
  • IIunhappy, undone, lost, Lat. perditus, Aesch., Eur.