πέσημα
πέσημα, a fall
πέσημα, ατος, τό,
- fall, A. Supp. 937, S. Aj. 1033, E. Ba. 588 (lyr.), al.; μόσχος ἀδάματον πέσημα δίκε, = μόσχος ἀδάματος ἔπεσε, Id. Ph. 640 (lyr.); τὸ οὐρανοῦ π., i.e. the Palladium, Id. IT 1384; πεσήματα νεκρῶν dead corpses, Id. Andr. 652; Κόδρου τοῦτο π. place where K. fell, IG 3.943: rare in Prose, breach in a wall, Aen. Tact. 32.12.
πέσημα, ατος (τὸ)
1 chute, Eschl. Suppl. 937 ; Soph. Aj. 1033 ; Eur. Ph. 640 ||
2 corps tombé, Eur. Andr. 653.
Étym. πίπτω.
πέσημα, τό,
1) der Fall, das Hinstürzen ; ἀνδρῶν πεσήματα γίγνεται πολλά, Aesch. Suppl. 915 ; ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι, Soph. Aj. 1022 ; μυρτίλου πέσημʼ ἐκ δίφρου, Eur. Or. 1548 ; ἀναΐξας πεσήματος, I.T. 315 ; πεσήμασι στέγης, Herc.Fur. 1007, u. öfter, wie einzeln bei sp.D., Ep.adesp. 463 (IX.158); auch Plut., πεσήματα ἀνδρῶν, curios. 5.
2) das, was gefallen, ausgefallen ist.
1) der Fall, das Hinstürzen ; ἀνδρῶν πεσήματα γίγνεται πολλά, Aesch. Suppl. 915 ; ὄλωλε θανασίμῳ πεσήματι, Soph. Aj. 1022 ; μυρτίλου πέσημʼ ἐκ δίφρου, Eur. Or. 1548 ; ἀναΐξας πεσήματος, I.T. 315 ; πεσήμασι στέγης, Herc.Fur. 1007, u. öfter, wie einzeln bei sp.D., Ep.adesp. 463 (IX.158); auch Plut., πεσήματα ἀνδρῶν, curios. 5.
2) das, was gefallen, ausgefallen ist.
πέσημα, ατος, τό,
- a fall, Soph., Eur.; τὸ οὐρανοῦ πέσ., i.e. the Palladium, Eur.; πεσήματα νεκρῶν dead corpses, (cf. πτῶμα) Eur.