προσυπάρχω
προσυπάρχω, to exist besides
προσυπ-άρχω,
- exist besides, δεῖ τὴν τρίτην ἔτι -ειν Arist. GC 335a31; καὶ μηδὲ [ἂν] ταφῆναι προσυπῆρχεν οἴκοι μοι and it would further have been my fate not even to be buried at home, D. 21.106.
προσ·υπάρχω, appartenir à, être donné à : προσυπάρχει τινί avec l’inf. Dém. 549, 12, il appartient à qqn de faire qqe ch.
προσυπάρχω, noch dazu vorhanden sein, οὐδε ταφῆναι προσυπῆρχεν ἐμοί, dazu würde ich nicht einmal haben begraben werden können, Dem. 21.106.
προσυπάρχω
fut. ξω
- to exist besides, οὐδὲ ταφῆναι προσυπῆρχεν ἐμοί and besides I could not have been buried, Dem.