ἀρετηφόρος
ἀρετηφόρος, virtuous
ἀρετηφόρος [ᾰ], ον,
- virtuous, Phld. Rh. 1.217 S., Mort. 35.
1 virtuoso, excelente
ἄνδρες
2 subst. ἡ ἀ. el que lleva al bien del camino de subida a un templo Lindos l.c.
ἀρετη·φόρος, ος, ον [ᾰ] vertueux, Philod. 74.
Étym. ἀρετή, φέρω.