ῥοχθέω

ῥοχθ-έω,

• dash with a roaring sound, of the sea, ῥόχθει γὰρ μέγα κῦμα ποτὶ ξερόν Od. 5.402; προτὶ δʼ αὐτὰς [πέτρας] κῦμα μέγα ῥοχθεῖ 12.60; ὑπὸ κύματι πέτραι ῥόχθεον sounded with the dashing of the waves, A.R. 4.925; ῥοχθεῦσιν δὲ κάλωες Opp. H. 1.228.—Cf. ὀρεχθέω.

ῥοχθέω, rauschen, brausen ; bes. von den brandenden Meereswogen, κῦμα ῥοχθεῖ, Od. 5.402, 12.60 ; überh. lärmen, tosen, ὑπὸ κύματι πέτραι ῥόχθεον, Ap.Rh. 4.924 ; ῥοχθεῦσιν δὲ κάλωες, Opp. Hal. 1.228.

ῥοχθέω

Of the sea, to roar, dash in uproar : ῥόχθει μέγα κῦμα Od. 5.402. Cf. Od. 12.60.

ῥοχθέω , ῥοχθεῖ, ipf. ῥόχθει: roar, of the waves, Od. 12.60 and Od. 5.402.

ῥοχθέω,

• to dash with a roaring sound, of the sea, Od. from ῥόχθος