βήσσω
βήσσω, to cough
βήσσω, Att. βήττω, fut. βήξω Hp. Mul. 1.41: aor. ἔβηξα Hdt. 6.107, Hp. Prog. 8: (βήξ):—
- cough, ll.cc., Ar. Ec. 56, etc.:—Med. in act. sense, Hp. Morb. 2.52:—Pass., τὰ βησσόμενα Id. Epid. 1.3.
1 toser Hippon.83, Ar.ll.cc., Hp.Prog.8, 17, Epid.1.1, Acut.58, ICr.1.17.17.4 (II/I a.C.), Gal.13.8, Aret.SD 1.8.4, IEphesos 456.1.2, c. ac. int.
βήσσουσι ξηρὰ βήχια
tienen tos seca
• en v. med. mismo sent. Hp.Morb.2.54a.
2 escupir, expectorar
ἔβηξαν οἷον ἀλίβαντα πίνοντες
σμικρὰ, πυκνά
αἷμα βήσσεται
τὰ βησσόμενα
expectoraciones, esputos
3 fact. hacer expectorar
βῆχες ξηραὶ βήσσουσι
•V.
βήσσω, att. βήττω (f. βήξω, ao. ἔβηξα, pf. inus.) tousser, Hpc. 607, 46, etc. ; Hdt. 6, 107, etc. ||
Moy. m. sign. Hpc. 479, 33 ||
➳ Att. βήττω, Philém. (Com. fr. 4, 42) ; Ar. fr. 548 ; Eccl. 56 ; Xén. Cyr. 2, 2, 5.
Étym. βήξ.
βήσσω, att. βήττω, husten, Ar. Eccl. 56 ; Xen. Cyr. 2.2.1 u. Folgde.
βήσσω
Formed from the sound.
fut. βήξω Hipp.
- to cough, Hdt.