βῆτα
βῆτα, the letter beta
- the letter β, Pl. Cra. 393e, Arist. Metaph. 1087a8, AP 11.437 (Arat.), Luc. Herm. 40, etc. (Aram. bēthaāʼ.)
1 como n. de la segunda letra del alfabeto griego representada por el grafema β q.u.
τὸ ... ἄλφα καὶ τὸ β.
Γαργαρέων παισὶν β. καὶ ἄλφα λέγων
• como cons.
τοῦ δ' αὖ β. οὔτε φωνὴ οὔτε ψόφος
• como elemento de sílaba
πολλὰ εἶναι τὰ ἄλφα καὶ τὰ β.
2 c. valor numeral dos, segundo
ἐν τῷ ἄλλῳ κροτάφῳ, <ᾧ> ἐπιγέγραπται β.
ἐγγράφεται δὲ ἐς δύο μὲν ἄλφα ... ἐς δύο δὲ τὸ β.
οἰκῶ<ν> ἐν τῷ β. γράμματι
viviendo en el distrito dosκάμηλον ... ἔχουσαν ἐπὶ τ[ῷ γόνα]τι ... β.
• como n. pr. y apodo
Ἐρατοσθένης, ὃν Βῆτα ἐκάλεσαν οἱ τοῦ Μουσείου προστάντες
•Prést. sem., cf. aram. beta.
- Β, β,, indecl., second letter of the Gr. alphabet: hence as numeral, βʼ δύο, δεύτερος,,β 2.
- Iβ is the medial labial mute, between tenuis τ and asp. θ. The dialectic variations of β seem to be mostly due to uncertainties of pronunciation:
- 1for γ, as βλήχων γληχών, βλέφαρον Doric γλέφαρον, βουνός γουνός· βεμβράς for μεμβράς, βροτός for μορτός (mortalis).
- 2β is sometimes inserted between μλ, μρ to give a fuller sound, as in ἄμβροτος, μεσημβρία, γαμβρός, μέμβλεται.